مداد با تراش ...

گلايه ميكند

دلم...

از كنديه نوك مدادش..

دلش ميخواهد با تمام وجود همه ي احساسش را خيلي خوشخط بنويسد

اما مداد كند است..

دلم مينوشت احساس زيبايش را اما موقع بازخواني نو نوشته هايش

كوهي از واژه ها را كه روي هم تل انبار شده بودند را ميديد

بخدا اينها حرفهاي نرم و لطيفي كه با عشق نوشته بود نيست

كند بودن مداد مقصر است

عشقم ...

دلم نياز دارد..

كمك ميخواهد

اگر تراش را بهش قرض بدي

از خواندن پاك نويس هايش اشك خواهي ريخت

اشك شوق..

مگر نه اين است كه دلم براي تو ميتپد؟؟ ...

ميخواهمت .. با من بمان...